Każdy z nas był kiedyś w sytuacji, gdy nagle dzwoni dzwonek do drzwi, a po otwarciu widzimy uśmiechnięte twarze i uprzejme “Dzień dobry, czy ma pan/pani chwilkę, aby porozmawiać o Bogu?”. Wtedy następuje refleks. Czy znowu udaję, że nie ma mnie w domu? Czy mogę wyskoczyć przez okno, zanim zaczną mówić? A może… może to jest idealna okazja, żeby zadać te wszystkie pytania, które kłębią się w głowie od lat? Te małe, niby niewinne, ale potencjalnie wybuchowe w swojej treści – niewygodne pytania dla jehowych, które potrafią wywołać milczenie tak głębokie, że słychać, jak trójka dzieci sąsiadów tupie po dywanie na czwartym piętrze.
Czy naprawdę tylko 144 000 osób pójdzie do Nieba?
Legenda głosi, że niebo ma bardzo surowy limit miejsc – tylko 144 000 wybranych. Gdyby to była lista oczekujących na mieszkanie komunalne w Warszawie, nic dziwnego. Ale w kontekście zbawienia? Tu rodzi się pytanie: co z całą resztą? Czy Świadkowie Jehowy dostają jakieś specjalne karty członkowskie do niebiańskiego klubu VIP? No cóż, według oficjalnej doktryny, reszta wiernych będzie żyła na rajskiej ziemi. Fajnie, ale brzmi trochę jak wersja ekonomiczna zbawienia. Cóż, przynajmniej klimatyzacja nie będzie tam potrzebna.
Dlaczego Świadkowie Jehowy nie obchodzą urodzin?
Wyobraź sobie świat bez tortu, bez świeczek, bez Sto lat. Dla niektórych to brzmi jak opis piekła, a nie życia zgodnego z naukami biblijnymi. Świadkowie Jehowy odrzucają urodziny, argumentując, że ich pochodzenie jest pogańskie i że jedyne wspomniane w Biblii urodziny kończyły się tragicznie. Fakt, Herod i ścięta głowa Jana Chrzciciela to nie najlepszy przykład imprezy urodzinowej, ale czy to powód, żeby od razu wyrzucać balony przez okno?
Dlaczego nie można oddać krwi?
Temat krwi to prawdziwy gorący ziemniak. Świadkowie Jehowy wierzą, że przyjmowanie krwi jest zakazane przez Biblię, co prowadzi do odmówienia transfuzji nawet w sytuacjach ratujących życie. Ethos czy ortodoksja – to już zależy, kto pyta. Ale dla postronnego obserwatora to kolejne z niewygodnych pytań dla jehowych. Czy naprawdę Bóg wolałby, żeby ktoś umarł niż przyjął dawkę krwi? A co z tym, co mówił Jezus o miłosierdziu?
Czy rzeczywiście rok 1914 ma aż tak wielkie znaczenie?
Rok 1914 to wśród Świadków Jehowy data równie ikoniczna jak 1969 dla fanów lądowania na Księżycu. Wedle ich doktryny to moment rozpoczęcia czasów końca, czyli symbolicznego zainaugurowania rządów Chrystusa w niebie. Tylko że… lata mijają, końca nie widać, a świat kręci się dalej. Może Jezus trafił w korek w czasoprzestrzeni? Może akurat rozładował mu się telefon i nie mógł wystartować Apokalipsy?
Dlaczego nie można chodzić na wybory?
Polityka to temat rzeka, pełen mielizn i wirów. Świadkowie Jehowy pozostają neutralni – nie głosują, nie startują, nie kibicują. Uważają, że Królestwo Boże to jedyna forma rządu, którą uznają. Ale w praktyce, taka postawa bywa oceniana jako brak zaangażowania obywatelskiego. Czy świat może się zmienić, jeśli dobrzy ludzie nic nie robią? I czy neutralność to jeszcze cnota, czy już unikanie niewygodnych wyborów?
Co się dzieje, gdy ktoś opuści religię?
Tu robi się poważnie. Oficjalnie – kara duchowa i społeczne wykluczenie. Byli Świadkowie, nawet najbliższa rodzina, mogą nagle zniknąć z życia człowieka niczym bohaterowie seriali po śmierci kontraktowej. Kontakty są minimalizowane do absolutnego minimum. Trudno więc się dziwić, że wiele osób zastanawia się, czy to przystaje do wartości, jakie tak chętnie głoszą – miłości, wspólnoty, wiary. No i pojawia się pytanie: gdzie w tym wszystkim wolność wyboru?
Rozmowy z przedstawicielami jakiejkolwiek religii mogą być fascynującą przygodą intelektualną, o ile prowadzi się je z szacunkiem i zrozumieniem. Niewygodne pytania dla jehowych nie muszą być atakiem – mogą być początkiem ciekawej i szczerej debaty o wierzeniach, wartościach i osobistych przekonaniach. Niezależnie, czy jesteś ciekawskim sceptykiem, poszukiwaczem prawdy czy po prostu fanem dobrych rozmów przy kawie – zadawanie pytań to niezbywalna część ludzkiej natury. A być może dzięki takim pytaniom świat stanie się choć troszkę bardziej zrozumiały – i to bez konieczności uciekania przez okno.